مهاجرت، زخمی است که با دلکندن از ریشهها آغاز میشود؛ قصه بکسهایی که با حسرت بسته میشوند و نگاههایی که تا ابد در حسرت کوچههای کودکی باقی میمانند. اما گاهی در دل همین اندوه عمیق، جوانههایی میرویند که سر به آسمان میسایند. خالد حسینی، فرزند سرزمین رنجدیده افغانستان، یکی از همان جوانههاست؛ مهاجری که بغض دوری از وطن را به واژه تبدیل کرد و با قلمش، قلب میلیونها انسان را به تپش درآورد.
کودکی در آغوش کابل و وداعی اجباری
خالد حسینی در سال ۱۳۴۳ خورشیدی، در روزگاری که کابل هنوز بوی آرامش، شعر و کتاب میداد، چشم به جهان گشود. کودکی او در سایه مهر خانواده و در فضای آشنایی با ادبیات فارسی گذشت.
اما روزگار همیشه بر وفق مراد نماند. پدر خالد حسینی که در بخش دیپلماتیک افغانستان کار میکرد، به پاریس منتقل شد و خانوادهاش نیز کابل را به مقصد فرانسه ترک کردند. با آغاز جنگ و دگرگونی اوضاع افغانستان، بازگشت آنان به کشور ممکن نشد. از همینرو، خانواده حسینی در سال ۱۹۸۰ به امریکا پناهنده شدند؛ سفری که داغ دوری از کابل را برای همیشه بر دل نوجوان پانزدهساله نشاند.
روزهای سخت غربت و ایستادن بر قلههای دانش
آغاز زندگی در سرزمینی بیگانه، با زبانی ناآشنا و امکانات محدود، آزمونی دشوار بود. اما در سینه این نوجوان مهاجر، ارادهای برای ساختن آیندهای بهتر میتپید. او سختیهای غربت و دلتنگیهای شبانه را تاب آورد، با جدیت به تحصیل ادامه داد و سرانجام داکتر شد.
خالد حسینی سالها به عنوان داکتر کار کرد و به درمان بیماران پرداخت؛ مسیری که نشان میداد حتی در خاکی غریب نیز میتوان ریشه دواند و به ثمر نشست.
صدای افغانستان در ادبیات جهان
با این حال، در گوشهای از قلب حسینی، زخمی کهنه همچنان تازه بود: درد دوری از وطن. او قلم به دست گرفت تا قصه مردمی را بنویسد که جهان کشور آن مردم را بیشتر با نام جنگ و ویرانی میشناخت.
با انتشار رمان «بادبادکباز» در سال ۲۰۰۳ میلادی، دنیا با روایت دیگری از افغانستان روبهرو شد؛ روایتی که در کنار رنج و ویرانی، از مهر، دوستی و خاطرات مردم این سرزمین نیز سخن میگفت.
پس از آن، رمانهای «هزار خورشید تابان» و «و کوهها طنینانداز شدند» نیز منتشر شدند و اشک بر چشمان میلیونها خواننده در سراسر جهان نشاندند. آثار او به بیش از ۷۰ زبان ترجمه شدند و حسینی به یکی از نویسندگان شناختهشده جهان تبدیل شد.
او با داستانهایش کمک کرد تا جهان، مردم افغانستان را نه تنها از دریچه جنگ و بحران، بلکه با عشق، احترام و همدلی نیز بشناسد.
بازگشت به ریشهها؛ از قلم تا کمکرسانی
موفقیتهای جهانی هرگز نتوانستند فاصلهای میان خالد حسینی و ریشههایش ایجاد کنند. او به جای فراموش کردن سرزمین مادری، دست یاری به سوی مردم آن دراز کرد.
حسینی به عنوان سفیر حسننیت سازمان ملل متحد در امور پناهندگان، صدای آوارگان و بیپناهان شد. او همچنان با تأسیس بنیاد خالد حسینی، تلاش کرد بخشی از آرزوهایش را به واقعیت تبدیل کند؛ از فراهمسازی سرپناه برای خانوادههای آواره گرفته تا حمایت از آموزش کودکان و کمک به زنان و خانوادههای آسیبپذیر افغانستان.
سرگذشت خالد حسینی، تنها داستان موفقیت یک نویسنده مشهور نیست؛ بلکه قصه پیروزی امید بر ناامیدی است. او به ما نشان داد که حتی اگر طوفان روزگار انسان را از ریشههایش دور کند، عشق به وطن میتواند همچنان در دلش زنده بماند و او را به سوی روشنایی راهنمایی کند.
او از دل آوارگی برخاست تا سفیر مهر و انسانیت شود و با قلمش، نام افغانستان را در ادبیات جهان برجسته سازد.
رحیمه نعیمی
خبرگزاری رویداد
خبرگزاری رویداد اولین خبرگزاری دیجیتلی در افغانستان
